"Στο στρατό θα γίνεις άντρας" μου έλεγαν, "Θα υπηρετείς την πατρίδα σου και δεν υπάρχει πιο ιερό καθήκον" μου τόνιζαν... Τελικά όμως, μετά από 7.5 μήνες θητείας, φτάνω στο εξής συμπέρασμα: η θητεία είναι ένας νωχελικός θεσμός, κομμένος και ραμμένος για ένα καθεστώς και μια σειρά καταστάσεων, μιας άλλης -παλιάς- εποχής, που θα έπρεπε να είχε καταργηθεί εδώ και πολλά χρόνια.
Παρουσιάστηκα στο βόλο, μια κατά-τα-άλλα ωραία ήμερα του Μαΐου. Βλέπετε η "μαμά" πατρίδα με ήθελε στους πεζοναύτες και ας μην είχα ζητήσει εγώ ποτέ να καταταγώ εκεί. Αμέσως αμέσως, το χρέος προς την πατρίδα μετατράπηκε σε ένα ατελείωτο εφιάλτη. Βλέπετε, υπηρετούσα την θητεία μου (η μήπως να πω τα συμφέροντα κάποιων;), συμμετέχοντας σε 24/7 καψώνια τα οποία μας διέταζαν -με ευχαρίστηση μπορώ να πω- οι ανώτεροι που μόνο εκεί μπορούν να το ισχυρίζονται αυτό, μιας και στην ιεραρχία της ζωής, πιάνουν πάτο. Εκεί άρχισα να καταλαβαίνω για το περί τίνος πρόκειται. Για όσους δεν έζησαν από κοντά το μπ*****λο αυτό, Ο στρατός είναι ένα μεγάλο και σημαντικό μέρος της ζωής και ένας "οργανισμός" που προσφέρει πολλά. Για έμενα και για το 99% των "συναδέλφων" είναι απλά ένα ανοργάνωτο σώμα, που ακόμα και για να πας στην τουαλέτα πρέπει να έχεις υπηρεσιακό, ένα σώμα που νόημα ύπαρξης -πέρα από το να δικαιολογεί τα περιττά έξοδα του κράτους-, δεν έχει και είναι ένας ακόμα τρόπος ελέγχου της βούλησης του ανθρώπου. Γιατί, μπορεί για όλους εσάς εκεί έξω να φαντάζει μια καλή εμπειρία, για τον στρατό όμως ο φαντάρος, είναι ένα άψυχο ον χωρίς δικαίωμα επιλογής ή έκφρασης της γνώμης του και του χαρακτήρα του, τον οποίο χρησιμοποιεί ως "security με 8.62€ το μήνα".
Και αν και μπορεί να έμειναν "μόνο" 4.5 μήνες για να κλείσει η αυλαία αυτού του θεάτρου, αυτής της κωμωδίας για κλάματα, ένα ερώτημα γίνεται όλο και πιο έντονο στο μυαλό μου: Ποιο ήταν το νόημα για όλα αυτά; Με τι αντάλλαξα τον 1 χρόνο από την ζωή μου; Σίγουρα, ικανοποιητική απάντηση δε πρόκειται να βρείτε, όσο και αν το Φιλοσοφήσετε.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου