137 Sekunden

"Έχω βρει τον σκοπό στην ζωή μου." Αυτή η φράση ειπώθηκε από τον Μπράις στο καινούργιο επεισόδιο της σειράς "Flash Forward". Στην σειρά αυτή λοιπόν, ο γιατρός αυτός -που αν και άνθρωπος με διαγνωσμένο καρκίνο στα νεφρά- είδε στην αναλαμπή του μια πανέμορφη ασιάτισσα, να κάθετε απέναντι του στο τραπέζι ενός εστιατόριου. Η αίσθηση που του άφησε αυτή η αναλαμπή; Ότι ίσως πρόκειται για την γυναίκα της ζωής του. Έκτοτε από τα πρώτα κιόλας επεισόδια, αρχίζει ένα κυνηγητό χαμένου θησαυρού, να ξανά βρει εκείνη την κοπέλα που ακόμα δεν είχε γνωρίσει. Τώρα θα μου πεις "ρε φίλε Sci-Fi σειρά είναι και εσύ κάθεσαι και ασχολείσαι με τον Μπράις;" Αυτό που εγώ κατάλαβα όμως, είναι ότι 137 δευτερόλεπτα ήταν αρκετά για να του αλλάξουν την ζωή και να του δώσουν ένα στόχο… ένα κίνητρο για να συνεχίσει να παλεύει με το τέρας που ονομάζεται καθημερινότητα.

Και ρωτώ εγώ τώρα: Αξίζει τελικά να κυνηγάμε το όνειρο μας; Όλη μας η ζωή περιτριγυρίζεται από τα θέλω μας και από τους στόχους μας καθώς και από τα όνειρα που θέλουμε να πραγματοποιήσουμε. Άλλοι τα αφήνουν με το σκεπτικό "ότι είναι να γίνει, θα γίνει", και άλλοι σπεύδουν να επισπεύσουν η να πιέσουν αν θέλετε τις καταστάσεις ώστε να επιβραβευτούν επιτέλους οι κόποι τους. Τι γίνεται όμως όταν και ενώ έχουμε βρει τον σκοπό στην ζωή μας, δεν έχουμε τον τρόπο για να τον εκπληρώσουμε; Ο σκοπός στην ζωή ενός ανθρώπου μοιάζει με ένα πανέμορφο πλάσμα, που μέσα στα αμυγδαλωτά του μάτια, βλέπεις τον κόσμο όλο, βλέπεις εσένα, βλέπεις το μέλλον και κυρίως βλέπεις ότι κάνει τούτη την ζωή, να αξίζει. Για κάποιους αυτός ο σκοπός μπορεί να είναι η επαγγελματική καριέρα, ένα ακριβό αυτοκίνητο, μια σταθερή σχέση, μια οικογένεια και πολλά άλλα. Πως θα αποκτήσεις όμως εκείνα τα μάτια; Θα μου πείτε, μπορεί ο τρόπος να μην έχει φανερωθεί ακόμα ή ο δρόμος να μην έχει χτιστεί και τα μονοπάτια τον συγκύριων, να είναι κρυμμένα στο σκοτάδι.

Μα αυτό δεν παύει να υψώνει στον ορίζοντα ένα τεράστιο πανό που γράφει με μεγάλα γράμματα: "Γιατί;". Γιατί πρέπει η μοίρα, - ή τύχη ή όπως αλλιώς σας βολεύει πείτε το- να σου φέρνει κοντά όλα όσα θέλεις από την ζωή σου μόνο και μόνο για διαπιστώσεις ότι άπλα δεν μπορείς να τα έχεις;

Επιτέλους Χριστούγεννα!...με ένα παράπονο.

Ήρθαν και φέτος, ακριβώς στην ώρα τους όπως πάντα. Τα παιδάκια χθες είπαν τα κάλαντα από σπίτι σε σπίτι, διαμορφώνοντας μια πολύ χαρούμενη και συνάμα μαγική ατμόσφαιρα συμβάλλοντας στην γιορτή της γέννησης του Χρηστού. Οι δρόμοι παντού στολισμένοι με κάθε λογής στολίδια, σε χριστουγεννιάτικο μοτίβο και οι ήδη ασφυκτικοί δρόμοι τις Αθηνάς, μποτιλιαρισμένοι (κλασσικά) από τους χιλιάδες των ανθρώπων που βγήκαν έξω, είτε για να γιορτάσουν, είτε για να αγοράσουν δωράκια γι αυτούς και τους αγαπημένους τους κ.λπ. Όμως αυτή η μαγεία των ημερών, από χρόνο σε χρόνο τείνει να εκλείψει. Θέλετε η οικονομικές δυσκολίες που πλέον αντιμετωπίζουν όλο και περισσότεροι άνθρωποι, θέλετε οι «διαφορετικές» αντιλήψεις τις γενιάς μας, το μεγάλο μου παράπονο είναι ότι λίγες οικογένειες, λίγοι άνθρωποι ακόμα τηρούν τα ήθη και τα έθιμα των ημερών αυτών. Κάποτε θυμάμαι τον εαυτό μου, να βγαίνω με τους φίλους μου και με εκατοντάδες αλλά παιδάκια τότε, να γυρνάμε από σπίτι σε σπίτι και να λέμε τα κάλαντα, με τα τρίγωνα μας και τις χριστουγεννιάτικες στολές μας. Όλοι μας δέχονταν στα σπίτια τους, χαρούμενοι και με αίσθημα «τιμής» που τους τραγουδούσαμε τις χαρμόσυνες εκείνες μελωδίες, όμως κάτι τέτοιο γίνετε όλο και πιο σπάνιο χρόνο με τον χρόνο… Η γενιά μας από ότι φαίνεται, έχει μυαλό μόνο για κινητά, playstation, και γυναίκες, και δυστυχώς τείνει να ξεχάσει την σημασία των ημερών αυτών, σε ένα μεγάλο βαθμό… Εξαιρέσεις υπάρχουν πάντα βεβαίως-βεβαίως, αλλά είναι αρκετές για να αναζωπυρώσουν αυτή τη μαγεία;

Κάθε χρόνο λοιπόν, τα Χριστούγεννα είναι μια πολύ σημαντική μέρα/γιορτή, μόνο που φέτος, έχει μια ιδιαίτερη αξία για μένα. Βλέπετε ως –θα βαρεθείτε να το διαβάζετε για 4 μήνες ακόμα- φαντάρος, έμαθα να εκτιμώ κάποια πράγματα στην ζωή μου, με λάβαρο την πλέον χαμένη μου ελευθερία. Έτσι λοιπόν, τώρα που βρίσκομαι σε άδεια, φροντίζω ώστε να περάσω όσο καλυτέρα γίνεται τα φετινά Χριστούγεννα, καθώς και να φορτίσω τις μπαταριές μου ώστε να έχω δύναμη να αντέξω κάτι ολίγων τι άσχημο, που για κάποιους είναι ανόητο, αλλά για μένα παραμένει θλιβερό: Τον αποχαιρετισμό του 2007 και το καλωσόρισμα του 2008, με ένα G3-A3 στο χέρι, κάνοντας την σκοπιά μου… Όπως και να έχει πάντως, εύχομαι σε όλους καλά Χριστούγεννα, με υγεία, ευτυχία και είθε το νέο έτος, να φέρει σε όλους σας ότι επιθυμείτε!

θητεία: Χρέος προς την πατρίδα ή το θέατρο του παραλόγου;

"Στο στρατό θα γίνεις άντρας" μου έλεγαν, "Θα υπηρετείς την πατρίδα σου και δεν υπάρχει πιο ιερό καθήκον" μου τόνιζαν... Τελικά όμως, μετά από 7.5 μήνες θητείας, φτάνω στο εξής συμπέρασμα: η θητεία είναι ένας νωχελικός θεσμός, κομμένος και ραμμένος για ένα καθεστώς και μια σειρά καταστάσεων, μιας άλλης -παλιάς- εποχής, που θα έπρεπε να είχε καταργηθεί εδώ και πολλά χρόνια.

Παρουσιάστηκα στο βόλο, μια κατά-τα-άλλα ωραία ήμερα του Μαΐου. Βλέπετε η "μαμά" πατρίδα με ήθελε στους πεζοναύτες και ας μην είχα ζητήσει εγώ ποτέ να καταταγώ εκεί. Αμέσως αμέσως, το χρέος προς την πατρίδα μετατράπηκε σε ένα ατελείωτο εφιάλτη. Βλέπετε, υπηρετούσα την θητεία μου (η μήπως να πω τα συμφέροντα κάποιων;), συμμετέχοντας σε 24/7 καψώνια τα οποία μας διέταζαν -με ευχαρίστηση μπορώ να πω- οι ανώτεροι που μόνο εκεί μπορούν να το ισχυρίζονται αυτό, μιας και στην ιεραρχία της ζωής, πιάνουν πάτο. Εκεί άρχισα να καταλαβαίνω για το περί τίνος πρόκειται. Για όσους δεν έζησαν από κοντά το μπ*****λο αυτό, Ο στρατός είναι ένα μεγάλο και σημαντικό μέρος της ζωής και ένας "οργανισμός" που προσφέρει πολλά. Για έμενα και για το 99% των "συναδέλφων" είναι απλά ένα ανοργάνωτο σώμα, που ακόμα και για να πας στην τουαλέτα πρέπει να έχεις υπηρεσιακό, ένα σώμα που νόημα ύπαρξης -πέρα από το να δικαιολογεί τα περιττά έξοδα του κράτους-, δεν έχει και είναι ένας ακόμα τρόπος ελέγχου της βούλησης του ανθρώπου. Γιατί, μπορεί για όλους εσάς εκεί έξω να φαντάζει μια καλή εμπειρία, για τον στρατό όμως ο φαντάρος, είναι ένα άψυχο ον χωρίς δικαίωμα επιλογής ή έκφρασης της γνώμης του και του χαρακτήρα του, τον οποίο χρησιμοποιεί ως "security με 8.62€ το μήνα".

Και αν και μπορεί να έμειναν "μόνο" 4.5 μήνες για να κλείσει η αυλαία αυτού του θεάτρου, αυτής της κωμωδίας για κλάματα, ένα ερώτημα γίνεται όλο και πιο έντονο στο μυαλό μου: Ποιο ήταν το νόημα για όλα αυτά; Με τι αντάλλαξα τον 1 χρόνο από την ζωή μου; Σίγουρα, ικανοποιητική απάντηση δε πρόκειται να βρείτε, όσο και αν το Φιλοσοφήσετε.

Μια κακή αρχή;

Σκέψεις, σκέψεις και πάλι σκέψεις... μερικές φορές είναι τόσο έντονες που όχι μόνο δεν μπορείς να τις αποφύγεις, αλλά τις πιο πολλές φορές σε προκαλούν να τις αναλύσεις ή εκλιπαρούν για να ελευθερωθούν.. Γιατί τα γράφω όλα αυτά εδώ; Ένας φίλος κάποτε μου είπε "ο καλύτερος τρόπος για να τις αναλύσεις ή για να τις εκφράσεις, είναι να τις γράψεις, όπως ακριβώς κάνω και εγώ".

Αποφάσισα λοιπόν να τον ακούσω -δεν έχω και τίποτα να χάσω άλλωστε :)- Οπότε σε αυτόν τον μικρό χώρο, θα βλέπετε που και που μικρά κομμάτια από ότι μπορεί να βρίσκεται στο μυαλό μου, άλλοτε προβληματισμούς, άλλοτε νεύρα (χι χι) και ότι άλλο μπορείτε να φανταστείτε.